X
تبلیغات
رایتل

حی علی الحنا فی الماتم الحسین

3 آبان 1394 ساعت 01:49 ب.ظ


حنا بزرگ تر شده است. نوشته ها را تقریباً میخواند. شنیده ها را بیشتر درک میکند. معنای عزاداری را می پرسد و چشمهای سرخ مامانه برایش بی معنا نیست. پارسال شعر میخواند بی آنکه بفهمد، امسال نرم نرمک درک کرده ما امام داریم و به امام ما ظلم شده است و ما منتظر نواده ی خلفش هستیم. امسال مشکی نپوشید ولی دلیل سیاه پوش بودنمان را پرسید و تهش، وقتی که عزاداری های تلویزیون و نوحه های مامانه و آهنگ های عثمان بیگ و  دسته ی تاسوعا و قربانی را حسابی عارضه یابی کرد، نشست و یک نقاشی کشید .اسمش را گذاشت "امام با بچه اش بازی میکند". حنا مومن به مهربانی امام است و چه کسی شک دارد که این بهترین نوع ایمان است؟ برای درک جنگ و ظلم سالها وقت هست، شاید حتی قرنها و شاید حتی در عصر حنا ، انتظار آن قدرها هم با منتَظَر گره نخورده باشد...



پی نوشت: حنا در شام غریبان رو به سقاخانه ای که برایش ساخته ام آرزو میکند.

نظرات (1)
12 آبان 1394 ساعت 12:41 ق.ظ
حنا مومن به مهربانی امام است و چه کسی شک دارد که این بهترین نوع ایمان است؟
سلام گولو جان خدا ان شا الله حنا و شما رو در پناه این ایمان حفظ کنه
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.